گزافه گفتى و در گزافه‌گويى خود تندروى كردى و خود را از عيب آن نهى نكردى ، چه بسا بزرگان شما قصد خلافت را كردند اما دوباره از تصميم خود بازگشتند . اگر شمشيرهاى ابو مسلم نبود ، هرآينه بر كوشش طالبان خلافت ، گران و سنگين بود . و ابو مسلم بندهء ايشان ( اهل بيت ) بود ، نه شما ، شما را به خاطر خويشاوندى ايشان حرمت نهاد . شما در دل زندانها اسير و زندانى بوديد و شما را فشار مجازات زندانها ناتوان كرده بود . ابو مسلم شما را از زندانها بيرون كرد و بدان وسيله به شما محبت كرد و رداى خلافت را بر تن شما كرد . اما شما او را به بدترين نوع مجازات - به خاطر نفوس ستمگرتان و خود خواهيها - كيفر داديد . پس ياد آن قومى را كه به مقدار كفاف بسنده كرده‌اند ترك كن در حالى كه ايشان از دروازهء خلافت آمده‌اند . آنان پارسايان و عابدانند و ايشان به آداب خلافت پايبند و عاملند ، آنان روزه‌داران و نمازگزاران و ساجدان در محراب عبادتند ، آنان قطب آسياى دين خدا در مكه بوده‌اند و چرخش سنگ آسياى دين به پيرامون آنهاست . تو با زنان آوازه خوان و نوازنده سرگرم باش و مراتب بلند را به صاحبان خودش واگذار ، تو با توصيف دوشيزگان و زنان و تعريف خمرهء شراب با عناوين و اسامى مختلف ، باش . و اشعار تو دربارهء توصيف ترك نماز و مىگسارى ميخواران با جامهاست . اين شأن شماست نه شأن خاندان پيامبر ( ص ) و اسبان نجيب به روش نژاد